กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 317 ลู่สิงเซิน
พนักงานบริการบนเรือของเฉินเหยียนรีบนำเครื่องดื่มแช่เย็นมาเสิร์ฟอย่างนอบน้อมทันที
วินาทีแรกที่หลินอีเสวี่ยเห็นผู้มาเยือน หัวใจก็พลันดิ่งวูบลงทันใด เมื่อเคยถูกงูกัดครั้งเดียว ก็หวาดระแวงเชือกป่านไปนับสิบปี สิ่งที่กู้ชิงเยี่ยนเคยมอบให้เธอ ไม่ได้มีเพียงแค่ความมั่งคั่งและบาดแผล หากยังรวมถึงความระแวดระวังและต่อต้านชั้นทางสังคมผู้มีอำนาจระดับสูงสุดแบบนี้อย่างเข้าไขกระดูก
เธอไม่อยากข้องแวะกับใครในแวดวงนี้อีกต่อไปแล้ว ไม่อยากแม้แต่นิดเดียวจริง ๆ
แทบจะเป็นสัญชาตญาณ เธอคิดอยากจะจากไปในทันที
“คุณเฉินคะ ท่านมีแขกผู้มีเกียรติ ฉันไม่รบกวนแล้วค่ะ” หลินอีเสวี่ยลุกขึ้นยืน ใบหน้าประดับรอยยิ้มอย่างเหมาะสม แต่น้ำเสียงกลับแฝงความตั้งใจบอกลาแบบไม่เปิดช่องให้ทัดทาน
“ทางฝั่งเพื่อนของฉันก็คงต้องกลับแล้วเหมือนกัน ฉันขอตัวก่อนนะคะ”