กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 312 ลาก่อน-ไม่ต้องเจอกันอีก
แสงจันทร์ค่อย ๆ หม่นแสงลง ขอบฟ้าทิศตะวันออกเริ่มปรากฏสีขาวนวลอมเทาอันยะเยือกราวท้องปลา
การจากลา ใกล้เข้ามาอยู่ตรงหน้าแล้ว
ค่ำคืนนี้ ช่างยาวนานเป็นพิเศษ และช่างสั้นนักเป็นพิเศษเช่นกัน
อันที่จริงตลอดทั้งคืนนี้ ไม่มีใครข่มตาหลับลงเลยแม้แต่คนเดียว
จนกระทั่งท้องฟ้านอกหน้าต่าง เปลี่ยนจากดำสนิทเป็นสีเทาเข้ม แล้วค่อย ๆ ทอแสงสีขาวอมน้ำเงินอันยะเยือกออกมาทีละน้อย ๆ
แสงรุ่งอรุณสลัวราง ขับไล่ความมืดมิดของราตรี และส่องสว่างนำพาช่วงเวลาแห่งการพลัดพรากให้มาถึงอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง
หลินอีเสวี่ยขยับตัวก่อน
เธอแกะท่อนแขนของกู้ชิงเยี่ยนที่โอบรัดรอบเอวของเธอออกอย่างแผ่วเบาแต่มั่นคง
ท่อนแขนนั้นรัดแน่นขึ้นในชั่วพริบตา แฝงไว้ด้วยความอาลัยอาวรณ์และความสิ้นหวังเฮือกสุดท้าย ทว่าสุดท้ายแล้วก็ค่อย ๆ คลายออกอย่างอ่อนแรง