กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 129 เรื่องเมาท์เข้าใจผิดของเพื่อนสนิท
เช้าตรู่ที่แฮมป์ตัน แสงแดดส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านผืนหนา ทอดประกายแสงสีทองลงบนพรมเปอร์เซียราคาแพงระยับเป็นหย่อม ๆ
หลินอีเสวี่ยตื่นขึ้นมาด้วยความยากลำบากท่ามกลางความปวดเมื่อยไปทั้งร่างและความง่วงงุนอย่างถึงที่สุด
“สมรภูมิ” เมื่อคืนดุเดือดเกินไป แม้ว่าตอนหลังลู่สิงเซินจะป้อนอาหารมื้อดึกให้เธอ และอุ้มเธอไปทำความสะอาดตัวคร่าว ๆ แล้ว แต่ในยามนี้เธอก็ยังรู้สึกราวกับร่างกายถูกรถบรรทุกหนักบดทับซ้ำไปซ้ำมา กระดูกทุกชิ้นต่างพากันประท้วง
เธอคลำหาโทรศัพท์มือถือด้วยความสะลึมสะลือ บนหน้าจอมีการแจ้งเตือนข้อความที่ยังไม่ได้อ่านยาวเป็นพรืด ด้านบนสุดคือข้อความเสียงและตัวอักษรยาวเหยียดที่ซูเสี่ยวส่งมา อีกทั้งยังแนบสติกเกอร์แสดงอาการ “พังทลาย” และ “คลุ้มคลั่ง” มาอีกนับไม่ถ้วน