ตอนที่ 12 ความคลุมเครือตอนช่วยชีวิต

ตอนที่ 12 ความคลุมเครือตอนช่วยชีวิต

หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับเสียงกลอง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตกใจที่เกือบจะพลัดตกทะเล หรือเป็นเพราะการสัมผัสที่แนบชิดเกินไปซึ่งเกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้กันแน่

“ขะ...ขอบคุณค่ะ...” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย พยายามยืนให้มั่นคง ทว่าเอวยังคงถูกท่อนแขนของเขาโอบรัดไว้ ทั้งคันเบ็ดก็ถูกเขากุมร่วมอยู่ด้วย จึงดูทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง

“ปลาตัวใหญ่มาก อย่าปล่อยมือ วางใจให้ผมจัดการเถอะ” น้ำเสียงของลู่สิงเซินยังคงสุขุมนุ่มลึก ราวกับการเข้าช่วยกอบกู้สถานการณ์อย่างรวดเร็วเมื่อครู่นี้เป็นเพียงเรื่องที่ทำขึ้นอย่างสบาย ๆ