กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 1 วัวงานออฟฟิศธรรมดา 1
ฤดูร้อนของเผิงเฉิงเหนียวเหนอะหนะอยู่เสมอ ราวกับน้ำตาลมอลต์ที่เคี่ยวจนละลายไม่ออก
หลินอีเสวี่ยถูกคลื่นฝูงชนเบียดเสียดเข้าไปในรถไฟใต้ดินช่วงชั่วโมงเร่งด่วนช่วงเช้า ร่างกายโคลงเคลงไปตามจังหวะรางเหล็ก ราวกับปลาซาร์ดีนที่ถูกอัดแน่นอยู่ในปลากระป๋อง
กลิ่นคาวเค็มของเหงื่อไคล กลิ่นหอมหวานเลี่ยนแสบจมูกของน้ำหอมสารพัดชนิด รวมถึงกลิ่นอาหารเช้าในมือของใครก็ไม่รู้ ผสมปนเปกันกลายเป็นมวลอากาศข้นคลั่กทำให้หายใจไม่ออกที่เกาะติดอยู่ทุกลมหายใจของเธอ
วันนี้เธอสวมเสื้อผ้าชีฟอนสีฟ้าอ่อน เนื้อผ้าโปร่งเบา ทว่าเวลานี้กลับอบอ้าวเสียจนแผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเม็ดละเอียด ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์ขาตรงผ้าเย็น เข้าคู่กับรองเท้าสีขาวคู่ใหม่ที่เพิ่งซื้อมา