กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม้ดอกหมื่นสี
ตอนที่ 164 ความทุกข์ใจของลั่วหยางหมิง
คำพูดประโยคนี้ของเฉินอันทำเอาทุกคนในที่นั้นถึงกับเงียบกริบไปทันที
แต่ละประเทศต่างทราบกันดีว่าหัวเซี่ยและเกาะญี่ปุ่นมีความขัดแย้งที่ไม่สามารถประนีประนอมกันได้
ผู้คนของทั้งสองประเทศจึงไม่ถูกชะตากัน
แต่เรื่องส่วนตัวก็ส่วนตัว ในที่สาธารณะทุกคนต่างยังคงไว้หน้ากันอยู่บ้าง
คนที่กล้าด่าตรง ๆ แบบเฉินอันนั้นนับเป็นครั้งแรก
“หนานิ แกกล้าด่าฉันเหรอ”
จิ่งซ่างเสียงพลันโกรธจัดจนเต็มใบหน้า
ทว่าเมื่อเผชิญกับความโกรธของเขา เฉินอันกลับพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูประหลาดใจเล็กน้อยว่า “ฉันไม่ได้ระบุว่าเป็นคุณเสียหน่อย หรือว่าคุณจะยอมรับเองว่าเป็นสุนัข”
พอได้ยินคำนี้ คนในที่นั้นแทบจะหลุดขำออกมา