กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม้ดอกหมื่นสี
ตอนที่ 137 ผู้ป่วยแห่งความโดดเดี่ยวที่เยียวยาตนเอง
“ผู้ป่วยแห่งความโดดเดี่ยว”
ฟางเสี่ยวจู๋พึมพำออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อมองชื่อเพลงนี้สลับกับมองเฉินอันที่อยู่ใต้แสงไฟสลัวบนเวที ในเวลานี้เขาราวกับตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างแท้จริง มีความโดดเดี่ยวที่ชวนให้คนรู้สึกสงสาร
เสียงกังขามากมายนับไม่ถ้วนจากโลกภายนอกถาโถมเข้ามาเหมือนกระแสน้ำเพื่อกลืนกินเขา กว่าจะเดินมาถึงวันนี้ เฉินอันต้องแบกรับอะไรไว้มากเกินไปจริงๆ
ในวินาทีที่ดนตรีดังขึ้น ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่อธิบายไม่ได้ก็แผ่ออกมาจากตัวเฉินอันทันที ราวกับว่าในชั่วขณะนี้เขาถูกโลกทั้งใบหมางเมิน
ในขณะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่นั้น เสียงของเขาก็ดังขึ้น
“เสียงหัวเราะ เสียงโห่ร้อง
ปลุกเร้าบรรยากาศแต่หัวใจกลับเย็นยะเยือก
สปอตไลต์คือความเมตตาประทานมา