บทที่ 365 บังเอิญเจอกันบนเครื่องบิน ถึงหัวชิง

บทที่ 365 บังเอิญเจอกันบนเครื่องบิน ถึงหัวชิง

มีเรื่องที่น่าพูดถึงสักหน่อย

เจียงหนานไม่ได้นั่งรถไฟความเร็วสูงไปกู่เฉิง

แต่นั่งรถไฟความเร็วสูงไปยังเมืองเอกปินไห่ แล้วค่อยต่อเครื่องบินจากปินไห่บินไปกู่เฉิงต่างหาก

ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ แค่ไม่กี่ชั่วโมง เทียบไม่ได้เลยกับการบินไปต่างประเทศสิบกว่าชั่วโมงก่อนหน้านี้

จะว่าไปแล้ว...

นี่นับเป็นครั้งแรกที่เจียงหนานได้ไปกู่เฉิง

ในฐานะเมืองกู่เฉิงแห่งตงอวิ๋น เขายังคงตั้งตารอคอยเป็นอย่างมาก ในใจมีความตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย

เมื่อมาถึงสนามบินปินไห่

เจียงหนานไม่ได้นั่งชั้นหนึ่ง แค่ซื้อตั๋วชั้นประหยัดริมหน้าต่างใบหนึ่ง หลังจากโหลดสัมภาระเสร็จแล้ว ก็ตรวจตั๋วขึ้นเครื่อง