บทที่ 307 ลูกผู้ชายร้องไห้ไปเถอะไม่ใช่ความผิด...

บทที่ 307 ลูกผู้ชายร้องไห้ไปเถอะไม่ใช่ความผิด...

"ฉันเป็นใคร?"

"ฉันอยู่ที่ไหน? แล้วฉันกำลังทำอะไรอยู่?"

"จำได้ว่าฉันกำลังสอบ IMO อยู่นี่นา?"

"ตอนนี้น่าจะเป็นรอบที่สองแล้วใช่ไหม?"

"แต่ปัญหาก็คือ..."

"ทำไมโจทย์พวกนี้ แยกทีละตัวฉันก็รู้จักหมด แต่พอจะจรดปากกาเขียน กลับคิดแนวทางไม่ออกเลยแม้แต่นิดเดียวล่ะ?"

"ไม่มีทาง เป็นภาพหลอนแน่ๆ ไม่ต้องกลัว นี่มันภาพหลอนชัดๆ ฉันต้องยังไม่ตื่นแน่เลย!"

"ต้องเป็นเพราะโดนเจียงหนานขู่จนขวัญผวาแน่ๆ ถึงได้ฝันประหลาดแบบนี้ แต่เดี๋ยวพอตื่นก็ไม่มีอะไรแล้ว!"

"ต่อให้โจทย์ IMO จะยากแค่ไหน ฉันก็ไม่มีทางทำไม่ได้เลยแม้แต่ข้อเดียวหรอกจริงไหม?"