บทที่ 173 เจียงเฉิงสะเทือน มีทั้งคนดีใจและคนกลัดกลุ้ม

บทที่ 173 เจียงเฉิงสะเทือน มีทั้งคนดีใจและคนกลัดกลุ้ม

"อาจารย์ครับ!"

"เลิกหัวเราะได้แล้ว ไปกินข้าวกันเถอะครับ!"

"ผมหิวจนไส้จะกิ่วแล้วเนี่ย!"

เจียงหนานลูบท้องที่แบนแฟบของตนพลางดึงโจวหลิงเฟิงให้หลุดออกจากจินตนาการอันกระหยิ่มยิ้มย่อง

"กินข้าวเหรอ?"

"ได้ๆ กินข้าว เหมือนเมื่อคืนเลย นายอยากกินอะไรก็กินได้เต็มที่ ฉันจ่ายเอง!"

โจวหลิงเฟิงตบหัวตัวเองเบาๆ แม้จะกลับคืนสู่ความจริงแล้ว แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับมิได้ลดลงแม้แต่น้อย

ฮี่ๆ!

เจียงหนานไม่เคยสัมผัสกับความอัดอั้นตันใจของครูต่างถิ่นในเมืองเอกอย่างเขา จึงไม่อาจเข้าใจจิตใจของเขาได้