กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 125 เจียงหนาน ขอโทษนะ พวกเราขอโทษนาย
"โธ่เอ๊ย!"
"ทำไมเธอถึงทึ่มขนาดนี้นะเนี่ย"
"กระทั่งโจทย์ง่ายๆ แค่นี้ยังทำไม่ได้อีกเหรอ"
"บทกวีโบราณบทนี้ คนแต่งเขากำลังระบายความปรารถนาในใจออกมา ไม่ใช่กำลังฝัน จำไว้ว่ามันคือการยืมความฝันมาถ่ายทอดความรู้สึก!"
"ก็เหมือนกับการแกล้งเมาคลั่งนั่นแหละ เขาไม่ได้บ้าจริง แค่ในใจมันกลัดกลุ้มมากเกินไป เข้าใจหรือยัง"
"..."
"เข้า..."
"เข้าใจนิดหน่อยแล้ว!"
ไป๋อิงอิงถูกสวดซะยับเยิน แต่กลับไม่โกรธเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี พลางหยิบข้อสอบคณิตศาสตร์ขึ้นมาชุดหนึ่ง "เปลี่ยนข้อบ้าง ข้อสอบคณิตข้อนี้ทำยังไงเหรอ"