บทที่ 42 ขอแค่ไม่ออกทะเลไปไกล ยังไงก็ต้องให้เต็ม?

บทที่ 42 ขอแค่ไม่ออกทะเลไปไกล ยังไงก็ต้องให้เต็ม?

ในฐานะตัวต้นเรื่อง

หูอี้เฟยไม่ได้สังเกตเห็นความคิดเล็กคิดน้อยของเหล่านักเรียนรอบข้าง และสีหน้าอันสับสนซับซ้อนบนใบหน้าของแต่ละคนเลย

เพียงเพราะว่า...

เธอกำลังดูข้อสอบของเจียงหนานอยู่

"นี่ นี่ นี่มัน..."

"ตอบถูกหมดเลยเหรอเนี่ย?"

"เก่งกาจจริงๆ ที่แท้ข้อนี้ทำแบบนี้นี่เอง"

"แถมการวิเคราะห์บทกวีข้อนี้ ก็ตอบได้ดีมากจริงๆ!"

"จากเกร็ดประวัติศาสตร์เรื่องเสิ่นเยว่มีตาดำสองชั้น ก็อนุมานได้ทันทีว่าอาการป่วยของเพื่อนผู้แต่งคือโรคทางสายตา ช่างตอบได้ตรงจุดเผงจริงๆ"