กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12 ตุ๋นอสูรพิษ
ยิ่งลึกเข้าไปในพงไพรหมอกพิษ งู แมลง หนู มดในนั้นก็ยิ่งมีมากขึ้น ทว่าพวกมันกล้าเพียงเผยเขี้ยวอยู่ห่างจากพวกนางสามก้าวขึ้นไป ภายในระยะสามก้าวกลับไม่กล้าเข้าใกล้
ระหว่างทางพวกนางพบศิษย์ร่วมสำนักหลายคน ทุกคนล้วนบาดเจ็บ แต่ยังไม่เสียสติไป อวิ๋นชิงเหยาจึงมอบถุงหอมที่เหลือให้พวกเขา กองเดินทางจึงขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
บางครั้งเมื่อพบอสูรพิษตัวใหญ่ขึ้นมาหน่อยอย่างหนูหมอกพิษหรือเก้งหมอกพิษ พวกนางก็ร่วมมือกันกำจัดได้
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด หลังสังหารหนูหมอกพิษกับเก้งหมอกพิษไปหลายตัว คนทั้งกลุ่มก็เหนื่อยจนหอบหายใจ เดินต่อไม่ไหว จึงหาที่โล่งพักกัน
ท้องของหลินฝูร้องประท้วงอย่างไม่รักดี
หิวจัง!
คนเราเป็นเหล็ก ข้าวปลาเป็นเหล็กกล้า ขาดอาหารมื้อเดียวก็หิวโหยแทบตาย