เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 ศาสตราเวทธรรมดาช่วยชีวิต
“แย่แล้ว แย่แล้ว” ซ่งอวิ๋นไคมองคนที่รีบร้อนมาถึง ก่อนจะโน้มเข้าใกล้หูหลินฝูแล้วกระซิบว่า “ผลวิญญาณนี้ศิษย์พี่ฉินฮ่าวตั้งใจเก็บไว้ให้สัตว์วิญญาณของเขากิน คนผู้นี้ก็เหมือนสัตว์วิญญาณที่เขาเลี้ยงไว้ ดุดันเอาเรื่องทีเดียว”
ฉินฮ่าวมาถึงตรงหน้าหลินฝูราวกับสายลม “เจ้าเบื่อชีวิตแล้วหรือ ถึงกล้าขโมยของกินของวิหคชาดน้อยในบ้านข้า!”
วิหคชาดน้อย?
ฉินฮ่าว?
ศิษย์พี่ที่เลี้ยงสัตว์อสูรเป็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณ แถมยังทำสัตว์เลี้ยงวิญญาณหายคนนั้นหรือ?
หลินฝูรู้สึกผิดอยู่บ้าง จึงเอ่ยขอโทษเสียงอ่อย “ผลไม้นี้ขึ้นอยู่ริมทางที่ต้องผ่านไปสวนโอสถ ข้านึกว่าเป็นของสำนัก ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งที่ศิษย์พี่ปลูกไว้”
ฉินฮ่าวชะงักไป “มิน่าเล่าถึงไม่รู้กฎ ที่แท้ก็เป็นศิษย์ใหม่จากสำนักคนรับใช้”