เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 วิหคชาดน้อย
หลินฝูบิดชายเสื้อศิษย์สำนักชางอวิ๋นจนหมาด แล้วกระโดดขึ้นฝั่งไปจับมัน ใครจะรู้ว่าไก่ตัวผู้นั้นไม่เพียงไม่หนี แต่ยังเอียงคอ กางปีกจู่โจมนาง
ดุร้ายเหลือเกิน
เดิมทีหลินฝูก็อยู่ในสภาพน่าอนาถอยู่แล้ว หลังถูกจู่โจมอยู่พักหนึ่งก็ยิ่งน่าอนาถหนักกว่าเดิม
เส้นผมข้างขมับยุ่งเหยิงกระเซิง เปียกชื้นแนบติดใบหน้าและแผ่นหลัง ร่างกายถูกจิกจนเขียวช้ำ เสื้อผ้าขาดวิ่น แม้แต่แขนก็ยังมีเลือดซึม ไก่ตัวนี้น่ากลัวย่านห่านตัวใหญ่ที่บ้านนางเคยเลี้ยงไว้เสียอีก
ยิ่งไปกว่านั้น ไก่ตัวนี้ดูเหมือนจะยังไม่ได้ออกแรงเต็มที่ ทุกครั้งที่นางคิดว่าตนจับมันได้ มันก็จะจิกนางอย่างแม่นยำและรวดเร็วอยู่หลายที คล้ายกำลังหยอกนางเล่นยิ่งกว่าฝูงปลาในลำธารเสียอีก
หลินฝูสัมผัสได้ถึงความอัปยศที่ถูกสัตว์ปีกตัวหนึ่งหยอกล้อ
นางเดือดดาลขึ้นมา!