กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 380 · “เดินเล่น” ไปถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยปักกิ่งของหนานอวิ๋นจี้
หนานอวิ๋นจี้ที่ปกติถือว่าตัวเองหน้าหนาพอตัว พอได้ยินคำนี้สีหน้าก็เริ่มดูไม่เป็นธรรมชาติ พูดอ้อมแอ้มว่า “ผม...ผมเดินเล่นไปเดินเล่นมาก็มาถึงที่นี่ นึกขึ้นได้ว่าพี่สะใภ้กับสหายฟู่หัวซูเรียนอยู่ที่นี่ พอดีก็เลยเห็นคุณยืนอยู่ตรงประตู”
“งั้นก็เอาละ! ในเมื่อมาเดินเล่นก็กลับบ้านไปแต่เนิ่น ๆ เถอะ ตัวมีแผลอยู่ก็อย่าเดินเพ่นพ่านไปทั่ว ผมจะเข้าไปในโรงเรียนเพื่อหาภรรยากับน้องสาว”
ฟู่หัวเหนียนพูดจบก็ยกเท้าเดินไปทางประตูใหญ่ เขาไม่ได้ตาบอดสักหน่อยจะเป็นไปได้ยังไงที่จะมองไม่ออกว่าหนานอวิ๋นจี้ที่เดินมาถึงโรงเรียนนี่จงใจหรือแค่เดินเล่นไม่มีจุดหมาย