เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 341 จะนับว่าไม่ใช่ “ความสมหวัง” ของทั้งสองคนได้ยังไง
สี่ตาสบกัน ฮั่วจิ่นเซ่อถามว่า “ตอนเด็กๆ ฉันทำให้คุณเป็นห่วงตลอด บางทีก็งอแงใส่บ้าง คุณไม่คิดว่ามันน่ารำคาญเหรอ?”
ถ้าตอนนี้ฉันยังเป็นเหมือนตอนเด็กๆ คุณจะรับไม่ได้ไหม?“”
ฟู่หัวเหนียนยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่หรอก ตอนเด็กๆ ผมตามปู่ไปบ้านตระกูลฮั่วเป็นแขก ครั้งแรกที่เห็นคุณนอนอยู่ในเปล ดวงตากลมกลิ้งไปมา ในใจผมก็คิดอยู่ว่าจะอุ้มคุณกลับไปเลี้ยงที่บ้าน”
มีครั้งหนึ่งผมอุ้มคุณขึ้นมาได้แล้วจริงๆ เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกคุณย่าเจียงหว่านเห็น ท่านตกใจจนไม่กล้าเปล่งเสียง กลัวว่าถ้าส่งเสียงแล้วผมตกใจ จะอุ้มคุณไม่มั่นคงล้มลงพื้น
ตอนนั้นผมห้าขวบ คุณเพิ่งไม่กี่เดือน ตัวขาวอ้วน ชอบยิ้มไม่ชอบร้องไห้ เพราะเรื่องนี้ผมเลยโดนปู่ตีก้นไปหนึ่งที บอกว่าถ้าผมอุ้มน้องไม่มั่นคงน้องก็จะตกเจ็บ“”