159

บทที่ 159 – รอดูก็แล้วกัน!

เมืองเหลียงโจว มณฑลอันติ้ง อำเภอเผิงหยาง หลังจากเดินทางมาตลอดทั้งวัน คนของเรือนรองตระกูลฉินต่างเหนื่อยจนขยับตัวไม่อยากจะขยับ

“ท่านพ่อ... ท่านพ่อ...” เสียงครวญครางของเด็กป่วยดังขึ้นจากในกระท่อมหญ้าทรุดโทรม

ไช่ซื่อลูบหน้าผากที่ร้อนจี๋ของบุตรสาวฉินยวิน พลางหันไปพูดกับสามีว่า “ท่านรอง ช่วยอุ้มลูกหน่อยเถิด เด็กน้อยร้องเรียกพ่อไม่หยุดเลย”

ฉินเยี่ยนปาดหน้าเบา ๆ แล้วเดินไปคว้าหิมะจากหน้าต่างที่แตกร้าวมาถูมือ จากนั้นแนบมือกับลำตัวเพื่อให้มันอุ่นขึ้น แล้วจึงเอื้อมไปรับตัวบุตรสาวมาอุ้มไว้

เขาตบแผ่นหลังของลูกเบา ๆ พลางปลอบเสียงอ่อนโยน “ยวินเอ๋อร์ เด็กดี พ่ออยู่นี่แล้ว”