133

บทที่ 133 ฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ

จ้าวอวี่ถานรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดกลางวัน! เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้? นางเบิกตากว้าง ไม่อาจเชื่อสิ่งที่ตนได้ยินเมื่อครู่ได้เลย—ริบทรัพย์ทั้งตระกูล และเนรเทศ? จะเป็นไปได้อย่างไร? ไม่ใช่...ไม่ใช่เรื่องจริง! ในความฝันล่วงหน้าของนาง ตระกูลเซี่ยยังคงมั่นคงไม่ล่มสลาย เหตุใดถึงลงเอยเช่นนี้ได้?!

ราชโองการลงทัณฑ์เช่นนี้เปรียบดั่งฟ้าผ่ากลางวันสำหรับจ้าวอวี่ถาน แล้วกับคนในตระกูลเซี่ยเล่า จะไม่สะเทือนใจได้อย่างไร? ทุกสิ่งเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไปนัก!

โดยเฉพาะผู้อาวุโสหลายคนในตระกูล พอได้ยินว่าทั้งตระกูลถูกริบทรัพย์และเนรเทศก็ถึงกับเอามือกุมอก ตาเหลือกแล้วล้มตึงลงไปในทันที

“ท่านปู่—ท่านปู่!”

“ท่านย่า—เป็นอะไรไปเจ้าคะ?!”