075

บทที่ 75 ชื่อว่า “นี่คือการวิน-วิน”

เฉินหรงรู้สึกจากใจจริงว่า ยานี้คงขายไม่ออกแน่ ๆ ขวดเล็กแค่นี้ ราคาแพงถึงเพียงนั้น สกุลจ้าวก็ใช่จะโง่ ไหนเลยจะยอมจ่ายถึงสามพันตำลึง? แต่กระนั้นเขาก็ไม่อาจขัดคำสั่งของคุณหนูรองได้

ภายหลัง เขาหา “คนกลาง” หลายต่อหลายทอด เปลี่ยนมืออยู่หลายครั้ง จนฝ่ายสกุลจ้าวได้ทดลองยาและพบว่าใช้ได้ผลจริง ถึงกัดฟันยอมควักเงินซื้อไปในที่สุด

เมื่อได้เงินกลับมา เฉินหรงถึงกับตะลึงงัน—ขายออกจริงหรือ! ขายยาราคา “ฟ้าเรียกพี่” ได้จริง ๆ!