022

บทที่ 22: ฮูหยินของบ้านว่าที่ญาติ

“คุณหนูรอง พวกเรามาถึงแล้วเจ้าค่ะ”

โม่ปิงกระโดดลงจากรถม้าก่อน จากนั้นยื่นมือมาช่วยประคองหลี่ซ่งหลีลงจากรถ

สายตาของหลี่ซ่งหลีมองไปยังบ้านสกุลสวี่ตรงหน้า ตัวเรือนเป็นลักษณะบ้านชาวนาแบบพื้นถิ่น รอบบริเวณมีรั้วไม้เตี้ยประมาณห้าฉื่อ กั้นไม่ให้คนภายนอกสอดส่องเข้ามาได้ง่าย

สกุลหลี่นั้นมิได้ยึดถือคติ “แต่งลูกสาวให้ผู้สูงศักดิ์ รับลูกสะใภ้จากสกุลต่ำ” แต่อย่างใด พี่ชายของนางก็แต่งหญิงสาวจากครอบครัวพ่อค้ายาในเมืองเล็กที่ขึ้นตรงกับนครจิงเฉิง ส่วนบ้านสกุลสวี่นั้นก็อยู่ในระดับใกล้เคียงกัน จึงพอจะมองออกได้ว่าบิดามารดาของนางล้วนรักบุตรธิดายิ่งนัก เพียงแต่น่าเหนื่อยใจแทนท่านพ่ออยู่บ้าง