กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 357: ถ้าจำเป็น ฉันก็ใส่ร้ายพวกเขาได้เหมือนกัน!
เมื่อมองใบหน้าแสนประณีตของไป๋เฟยเฟย ความระแวดระวังที่เดิมขึงตึงอยู่ในใจของหลินซิวหย่วนก็คลายลงไปโดยไม่รู้ตัวเล็กน้อย
แต่พริบตาต่อมา เขาก็ได้สติขึ้นมา ไม่สิ มันไม่ชอบมาพากล
เมื่อกี้คนคนนี้พูดว่าอะไรนะ?
เธอบอกหรือเปล่าว่าตัวเองไม่รู้ว่าผมมีความสามารถอะไร?
ถ้าไม่รู้ว่าผมมีความสามารถอะไร แล้วทำไมถึงเอาแต่บอกว่าผมสำคัญ นี่มันพูดเหลวไหลชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?
หลินซิวหย่วนจึงยกความระแวดระวังขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนหัวเราะแห้ง ๆ แล้วพูดว่า: “คุณชมผมเกินไปแล้ว ความสามารถของผมมีจำกัดจริง ๆ”
“อีกอย่าง คุณบอกว่าผมมีความสามารถ... แล้วตกลงคุณต้องการให้ผมช่วยทำอะไร?”
ไป๋เฟยเฟยส่ายหน้า น้ำเสียงสงบนิ่ง: “ตอนนี้ฉันเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจ”
หลินซิวหย่วน: ?