กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 350: เรื่องราวในวันวาน คนจากนครรุ่งอรุณนี่เป็นตัวป่วนไปทั่วจริงๆ
คำพูดของสวีโม่ตรงเกินไปจนฉินซือจิ่วถึงกับชะงักไปชั่วขณะ
หลักๆ แล้วคนปกติก็ไม่มีใครพูดแบบนี้หรอก ฉินซือจิ่วจึงตั้งตัวไม่ทันและเผลอถามออกมา “ทำไม?”
สวีโม่พูดต่อ “ไม่มีเหตุผลอะไรหรอก”
“อย่าไปฟังที่เธอพูดเหลวไหล” ตอนนั้นเอง เฉินหลัวเชวี่ยก็เปิดปากพูดในที่สุด
เขาพุ่งวูบเดียวก็มาหยุดตรงหน้าทั้งสองคนแล้ว สายตาจับจ้องไปที่ “ไป๋เฟยเฟย”
“หลงชิงตายไปตั้งสามสิบปีแล้ว เธออายุเท่าไหร่เอง จะไปรู้จักเธอได้ยังไง เลิกพูดมั่วได้แล้ว”
แต่สวีโม่ไม่ยอมรับ เขายังคงดื้อแพ่ง “ฉันมีวิธีที่ทำให้รู้จักเธอได้ก็แล้วกัน”
ความจริงแล้วเขาไม่รู้จักเธอเลยด้วยซ้ำ เพราะข้ามเส้นเนื้อเรื่องของนครรุ่งอรุณไป ชื่อหลงชิงสำหรับเขาจึงเพิ่งได้ยินเมื่อไม่กี่วันก่อน