บทที่ 326: ทั้งสองฝ่ายต่างคิดว่ามันเหลวไหล แต่กลับบังเอิญได้ผล

บทที่ 326: ทั้งสองฝ่ายต่างคิดว่ามันเหลวไหล แต่กลับบังเอิญได้ผล

ทั้งห้องเงียบกริบ ทุกคนต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

บรรยากาศครึกครื้นที่อบอวลอยู่ในอากาศก่อนหน้านี้พลันชะงักค้างไปทันที

ผ่านไปนานทีเดียวกว่าจะมีใครกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก แล้วหันไปมองสีหน้าคนข้างๆ โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะพบว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าไม่ต่างจากตน ราวกับเพิ่งกินแมลงวันเข้าไป

เรื่องใส่ร้ายกันก็น่าจะมีขอบเขตกันบ้างไหม?

ทุกคนก็ทำงานสายนี้เหมือนกัน ใครไม่รู้จักใครบ้าง การสาดโคลนใส่กันถือเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

แต่แค่เปิดปากก็พูดถึงเทพมารบรรพกาลแล้ว เอะอะก็พูดเรื่องการปนเปื้อน แบบนี้ไม่ใช่การพูดเกินจริงไปหน่อยเหรอ?