บทที่ 286: ตั้งตารอวันที่เราจะได้พบกันอีกครั้ง

บทที่ 286: ตั้งตารอวันที่เราจะได้พบกันอีกครั้ง

ตอนที่สวีโม่พูดประโยคนี้ น้ำเสียงของเขานิ่งและมั่นคงมากจนแสดงได้แนบเนียนเสียยิ่งกว่าอะไร ราวกับตัวเขาเองก็เกือบจะเชื่อเข้าไปแล้ว

ถึงเขาจะไม่รู้อะไรเลย แต่ก็อยากลองดูว่าคำพูดนี้จะกระตุ้น “เนื้อเรื่องพิเศษ” ได้หรือเปล่า

ทว่าเหลียงสู่กวงกลับจ้องเขม็งมาที่เขาด้วยดวงตาที่แตกร้าว บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขมขื่นปนโล่งใจ

“หึๆ... ดูเหมือนจะยังไม่ถูกสินะ” เหลียงสู่กวงส่ายหน้า น้ำเสียงแหบพร่าแต่กลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด “ดูเหมือนว่ายังไม่ถึงเวลา”

เขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้น แสงสีเขียวยังคงซึมออกมาจากรอยแตกร้าวทั่วร่างไม่หยุด ทว่าเขาไม่สั่นเทาเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว