กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 279: ฉันนี่แหละคือทมิฬแห่งความเสื่อมทราม!
ฉันนี่มันอยากด่าไอ้เวรนี่จริงๆ! #@!
สวีโม่ด่าอยู่ในใจ ไอ้หมอนี่พูดจาเหมือนจงใจพุ่งเป้ามาที่ใครบางคน ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าคนที่ถูกจ้องเล่นงานคือตัวเองกันนะ
ทั้งน้ำเสียง แววตา และความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูด ฟังดูเหมือนอีกฝ่ายเปิดโปงตัวตนของเขาได้หมดแล้ว
ไป๋เฟยเฟยฟังคำพูดของเหลียงสู่กวงแล้ว เพียงขยับเปลือกตาเล็กน้อย ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร คงจะชินแล้วเหมือนกัน
สวีโม่สงบสติลงเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกว่าคงไม่ใช่อย่างที่เขาคิด
ต่อให้เหลียงสู่กวงเก่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางรู้เบื้องหลังของเขาได้
ยิ่งเรื่องประกอบศพของเขา ตอนแรกก็แค่พูดมั่วๆ ต่อให้ตอนนี้คิดจะทำจริง มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับบรรพกาลฟื้นคืนอยู่ดี