บทที่ 276: ขาเดินไม่สะดวก VS ครึ่งตัวเป็นอัมพาต

บทที่ 276: ขาเดินไม่สะดวก VS ครึ่งตัวเป็นอัมพาต

ภายในรังไหมดำ แสงสลัวราง สวีโม่ฟังคำพูดของเหลียงสู่กวง พลางกระตุกมุมปากแล้วเอ่ยเสียงเบา

“ได้ยินไหม? ฉันพูดถึงเธอนั่นแหละ ผู้หญิงตัวจริง ตอบอะไรหน่อยสิ”

แน่นอนว่าเขาพูดกับไป๋เฟยเฟย เป็นการแซวสถานการณ์ที่ตอนนี้ทั้งสองคนแยกไม่ออกว่าใครเป็นชายหรือหญิง

แต่ตอนนี้ไป๋เฟยเฟยไม่ได้มีอารมณ์ขันแบบสวีโม่เลย เธอกลอกตาไปมา—ที่จริงขยับได้แค่ตาขวา—มองพื้นที่สีดำของเฟินเอินปี้ตรงหน้า

เสียงและแรงสั่นสะเทือนจากภายนอกไม่อาจส่งผ่านเข้ามาได้แม้แต่น้อย ราวกับถูกพาไปยังอีกโลกหนึ่งโดยสมบูรณ์

ส่วนนครรุ่งอรุณที่กำลังตกอยู่ในอันตรายภายนอก ตอนนี้จะกลายเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่มีใครรู้