บทที่ 262: ความโลภและความหวาดกลัว เมืองที่พังทลายลงในพริบตา

บทที่ 262: ความโลภและความหวาดกลัว เมืองที่พังทลายลงในพริบตา

แทบจะทันทีที่ว่านเชียนหงตะโกนประโยคนี้ออกมา เธอก็เริ่มลังเลขึ้นมาเล็กน้อย

ควรพูดออกไปไหม?

เมื่อความจริงถูกเปิดเผย ผู้คนจะยอมรับได้ไหม?

เมืองที่อยู่ใต้เท้าของเธอจะกลายเป็นแบบไหน? มันจะเดินไปสู่สถานการณ์ที่ควบคุมไม่ได้โดยสิ้นเชิงหรือเปล่า?

คนที่สมควรตายก็ตายไปแล้ว แต่สิ่งที่ควรทำยังห่างไกลจากคำว่าสำเร็จ

แม้จะมีเกราะหน้ากั้นอยู่ เสียงของเธอก็ยังสั่นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่ได้

ในตอนนั้นเอง เธอเหลือบเห็น “ไป๋เฟยเฟย” ที่ยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของทุกคนด้านล่าง

“เธอ” เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนฉีกยิ้มให้เธอพร้อมชูนิ้วโป้ง

“จุดชนวนที่นี่เลย!”