บทที่ 200: ฉันเคยบอกแล้วว่า นายอาจไม่มีชีวิตรอดออกจากมหกรรมการแสดงจบการศึกษาครั้งนี้

บทที่ 200: ฉันเคยบอกแล้วว่า นายอาจไม่มีชีวิตรอดออกจากมหกรรมการแสดงจบการศึกษาครั้งนี้

น่าแปลกที่ครั้งนี้ไป๋เฟยเฟยไม่ได้คัดค้านสวีโม่ที่กำลังจะลงมือฆ่าคนเลย

ในสายตาของเธอ การกระทำของเถียนกว้านหนานตอนนี้สมควรตายพอแล้ว

ในฐานะผู้รับผิดชอบที่สำคัญที่สุดของเขตเหนือ การทรยศแบบนี้เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้โดยสิ้นเชิง ยากจะบอกได้ว่าเขาทำให้คนตายทางอ้อมไปมากมายแค่ไหน!

“ตอนนี้ยังไม่ลงมืออีกเหรอ?” ไป๋เฟยเฟยถามขึ้นเอง “ดูเหมือนเขาจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ”

“ยังไม่ต้องรีบ” สวีโม่สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของหัวใจ พลางจ้องเถียนกว้านหนานที่อยู่ไกลออกไปเขม็ง

ตอนนี้เถียนกว้านหนานยืนอยู่ตรงนั้น กล้ามเนื้อทั่วร่างเริ่มพองตัวขึ้น