บทที่ 148: ไม่ยอมรับเหรอ? งั้นก็ปล่อยให้หัวของพวกแกอยู่บนคอไปอีกไม่กี่วันก็แล้วกัน

บทที่ 148: ไม่ยอมรับเหรอ? งั้นก็ปล่อยให้หัวของพวกแกอยู่บนคอไปอีกไม่กี่วันก็แล้วกัน

ภายใต้แรงกดดันของหลิ่วอวิ๋น ทุกคนตกอยู่ในความเงียบอันประหลาด จากนั้นเสียงปรบมือก็ดังขึ้นในห้อง

เหลียงสู่กวงกำลังปรบมือเบา ๆ

เขาพิงอยู่บนรถเข็น ใบหน้ายังมีรอยยิ้ม ราวกับเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“นั่งก่อนสิ” เขาพูดพลางมองหลิ่วอวิ๋นไปด้วย

เงาร่างสีทองที่กดอยู่บนไหล่ค่อย ๆ สลายไป หลิ่วอวิ๋นเก็บพลังกลับคืน เงาร่างที่ผุดขึ้นจากพื้นก็สลายกลายเป็นความว่างเปล่าพร้อมกัน

สวีโม่เหลือบมองเขา ความสุขุมของเจ้านครคนนี้ดูไม่เหมือนการฝืนทำ ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้สังเกต แต่ตอนนี้กลับพอจะจำได้ราง ๆ แล้ว