บทที่ 133: ไม่ต้องห่วง ถ้านายตาย ฉันก็จะให้อภัยนายเอง

บทที่ 133: ไม่ต้องห่วง ถ้านายตาย ฉันก็จะให้อภัยนายเอง

เงียบกริบ

เมื่อได้ฟังคำพูดเปี่ยมกลิ่นคาวเลือดจากปากของ “ไป๋เฟยเฟย” อากาศรอบข้างก็ราวกับหยุดนิ่ง

ทุกคนที่ยังอยู่ในอาคารฝึกเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา

เจิ้งจื่ออวิ๋นยังอ้าปากค้าง ทว่าคำพูดใส่ร้ายที่ก่อนหน้านี้ยังพรั่งพรูอย่างลื่นไหล กลับไม่อาจเปล่งออกมาได้แม้แต่คำเดียว

กลิ่นคาวเลือดลอยอวลอยู่ในอากาศ ปะปนกับกลิ่นของการกลายพันธุ์และมนุษย์ ฉุนจนชวนคลื่นไส้

ขณะนั้นเอง ทุกคนเห็นเพียงเงาร่างอำมหิตบนเวทีค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น กวาดตามองทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้น

ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำราวกับหยั่งไม่ถึง ทำให้อาจารย์ผู้ฝึกสอนอีกหลายคนที่กำลังจะพุ่งเข้ามาต้องหยุดฝีเท้า