บทที่ 126: พ่ายแพ้ยกกองทัพ ศึกที่แข็งแกร่งที่สุด

บทที่ 126: พ่ายแพ้ยกกองทัพ ศึกที่แข็งแกร่งที่สุด

และเสียงข้อหลุดอันคมชัดนี้ไม่ได้มาจากใครอื่น แต่มาจากซุนเหยียนเอง!

ไหล่ของเขาทรุดลงในมุมประหลาด แขนขวาทั้งข้างห้อยแนบลำตัวราวกับเส้นบะหมี่นิ่มๆ

ดวงตาที่แดงก่ำของจางเหมิ่งเบิกกว้างขึ้นทันที เขายังไม่ทันได้ตอบสนองว่าคนบ้าคนนี้ทำร้ายตัวเองทำไม ร่างของซุนเหยียนก็ไถลหลุดออกจากพันธนาการแล้ว

ไหล่ที่หลุดทำให้รูปร่างของเขาแคบลงกะทันหัน แขนสองข้างของจางเหมิ่งที่ราวกับคีมเหล็กจึงกอดได้เพียงความว่างเปล่า

จากนั้นมือซ้ายของซุนเหยียนก็ขยับ

เขาเปลี่ยนมีดไม้มาไว้ในมือซ้าย ก่อนตวัดคมมีดย้อนขึ้นจากด้านล่าง ฟันตรงเข้าใส่ลำคอของจางเหมิ่ง!