กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 122: ไม่มีน้ำใจ แต่มีเรื่องให้เกิดได้!
พอฟังคำพูดของเธอ ผู้ช่วยพิเศษหลินก็ถึงกับมึนงง
นี่คิดว่าที่นี่เป็นบ้านตัวเองจริงๆ หรือไง?
คิดว่าตัวเองเป็นครูอนุบาล คอยต้อนรับเด็กๆ อยู่หรือไง?
คิดว่าเก้าอี้ตัวนั้นเตรียมไว้ให้นายนั่งหรือไง!
สวีโม่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้บุรองพิเศษ เขาไขว่ห้าง วางข้อศอกพาดที่วางแขน แล้วกวักมือเรียกเจิ้งจื่ออวิ๋น
“โตขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องเกรงใจหรอก”
เจิ้งจื่ออวิ๋นยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร รอยยิ้มบนใบหน้าฝืนต่อไม่ไหวอีกแล้ว มุมปากกระตุกถี่ๆ
ด้านหลังเขา นักเรียนจากสถาบันการศึกษาเย่ากวงต่างมองหน้ากัน ส่วนนักข่าวกลับตื่นเต้นกันทั้งกลุ่ม กล้องทุกตัวหันมาทางนี้พร้อมกัน