บทที่ 104: คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันได้เท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์เป็นนักเรียนของฉัน

บทที่ 104: คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันได้เท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์เป็นนักเรียนของฉัน

แสงสีม่วงแผ่กระจาย สายตาแห่งผู้โบราณปกคลุมไปทั่วอาคารฝึก

แสงนั้นเหมือนสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่คลานออกมาจากห้วงเหว เลื้อยไปตามพื้นและปกคลุมทุกคน

สีหน้าของเหล่านักเรียนแข็งค้าง

ชั่วพริบตาเดียว ร่างกายของพวกเขาก็สั่นเทิ้ม ราวกับมองเห็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัว ทั้งที่ตรงหน้ายังเป็นสถาบันการศึกษาแท้ ๆ แต่กลับรู้สึกราวกับอยู่ท่ามกลางภูเขาซากศพและทะเลเลือด

ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองช่างน่าขนลุก ความหวาดกลัวราวกับกำลังจะร่วงหล่นลงสู่ห้วงเหวได้ทุกเมื่อ ทำให้พวกเขาพูดอะไรไม่ออก!

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?

เกิดอะไรขึ้นกัน!?