บทที่ 270: มนุษย์ล้วนทุกข์เข็ญ สุดท้ายย่อมมีหนทางกลับคืน

บทที่ 270: มนุษย์ล้วนทุกข์เข็ญ สุดท้ายย่อมมีหนทางกลับคืน

ผู้คนยิ่งมารวมตัวกันมากขึ้น บรรยากาศก็ยิ่งคึกคัก คำถามเองก็มีสารพัดรูปแบบ

มีคนเข้ามาถามข้าว่าสามารถพาครอบครัวสามคนออกไปได้หรือไม่

ข้าโบกมือใหญ่พลางกล่าวว่า “ได้! ยกครอบครัวไปทั้งบ้านเลย!”

มีคนถามว่าสามารถพาท่านแม่วัยแปดร้อยปีออกไปได้หรือไม่

ข้าพยักหน้า “ขอเพียงเป็นผู้ไร้ความผิดที่ถูกกักอยู่ในแดนรกร้าง ก็ต้องออกไปได้!”

มีคนถามว่าสามารถพาสุนัขไปด้วยได้หรือไม่

ข้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “สุนัขก็ได้ ขอเพียงมันไม่กัดคน อีกอย่าง เมื่อออกไปแล้วต้องล่ามเชือกไว้ด้วย!”

ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมคนหนึ่งเบียดเข้ามาด้านหน้า ในมือกำก้อนหินสีเขียวมรกตไว้แน่น ก่อนยื่นมาตรงหน้าข้า