บทที่ 252: ฝีมือของอัจฉริยะสวรรค์อันดับหนึ่งแห่งอดีตยังไม่เลือนหาย

บทที่ 252: ฝีมือของอัจฉริยะสวรรค์อันดับหนึ่งแห่งอดีตยังไม่เลือนหาย

นางเก็บกระบี่ พลางกดปลายกระบี่ลงสู่พื้น

จากนั้นยกมือซ้ายขึ้น กางนิ้วทั้งห้า พลังวิญญาณทะลักออกจากฝ่ามือ วาดยันต์ขึ้นกลางอากาศโดยตรง

ไร้กระดาษ ไร้พู่กัน สร้างยันต์จากความว่างเปล่า!

ลวดลายแสงสีทองไหลวนอยู่ปลายนิ้ว ราวกับสายน้ำมีชีวิต ค่อย ๆ ไหลออกจากปลายนิ้วทีละเส้นขีด ก่อนแข็งตัวเป็นรูปร่างกลางอากาศ

เสี่ยวเฮยรีบโอบข้อมือข้าแล้วดึงถอยหลัง “ไปให้ไกลหน่อย นางผู้นี้กำลังจะใช้กระบวนท่าใหญ่ เจ้าหนุ่มองครักษ์เงา อย่าขวางทาง”

เงาเจ็ดรีบเก็บกระบี่ถอยออกไป จนพ้นระยะปลอดภัย ทว่าดวงตายังคงจับจ้องสนามรบอย่างแน่วแน่ พร้อมเข้าเสริมได้ทุกเมื่อ

ท่านแม่ดีดนิ้ว ยันต์อาคมพลันขยายใหญ่ขึ้นตามแรงลม ราวกับบานประตูสีทอง ก่อนกดทับคนชุดดำเบื้องหน้าด้วยพลังมหาศาล

คนชุดดำเบื้องหน้าก็ไม่ปล่อยให้เสียเวลา เขายกมือขึ้น โล่แสงพลันรวมตัวขึ้นใหม่ แสงสีเขียวอมขาวไหลวนบนพื้นโล่ ดูมีท่วงท่าอยู่ไม่น้อย

ทว่าเมื่อปะทะกับยันต์ยักษ์ของท่านแม่เป็นครั้งแรก ก็เกิดเสียงทึบอันหนักอึ้งราวกับรับภาระไม่ไหว