บทที่ 240: การหวนพบกันในโลกมนุษย์

บทที่ 240: การหวนพบกันในโลกมนุษย์

ยามกลับถึงอู๋จิง ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว

แสงอาทิตย์ยามอัสดงย้อมกำแพงเมืองเป็นสีส้มแดง

โคมสินแร่ที่แขวนอยู่บนประตูเมืองถูกปลดผ้าคลุมออกแล้ว แสงสีเหลืองนวลส่องลอดออกมาจากแร่ สาดสว่างทั่วช่องประตูเมือง คอยนำทางผู้คนที่กลับบ้านยามค่ำ

ท่านแม่ของข้าเพิ่งเก็บกระบี่ลงและร่อนลงถึงพื้น ยังยืนไม่มั่นคงดี ก็เห็นว่าหน้าประตูวังมีผู้คนยืนอยู่แน่นขนัดแล้ว

ล้วนสวมชุดขุนนาง เสื้อคลุมแพร และหมวกขุนนาง ยืนเบียดเสียดกันอย่างเป็นระเบียบอยู่หน้าประตูวัง ราวกับมีเห็ดงอกขึ้นเต็มพื้น

ฮ่องเต้แห่งต้าเยี่ยนยืนอยู่ด้านหน้า กู้จื่อหนิงกับกู้เจาเหยี่ยยืนอยู่ข้างกายทั้งสองด้าน

หยางลิ่งซู หยางเซียวหลิ่น เซียวซงเหยียน และท่านอาจงก็อยู่ที่นี่ด้วย

ด้านหลังยังมีขุนนางอีกกลุ่มใหญ่ที่ข้าไม่เคยพบหน้า คงเพราะได้ยินว่า ‘เด็กน้อยผู้นั้นกลับมาอีกแล้ว’ จึงพากันออกมาดูเรื่องสนุก