กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 221: ความสุขของโป๊ยกั๊ก
ข้าตำหนิเสี่ยวเฮยว่า “ห้ามทำให้แขกหนีไป พวกเขามาส่งของขวัญในวันนี้ มิได้มาให้เจ้าดุด่า”
เสี่ยวเฮยคาบพุทราเคลือบน้ำตาลไว้ในปาก ตอบอู้อี้ว่า “ข้าไม่ได้ด่า ข้าแค่บอกว่าจะพ่น”
ข้าเท้าเอวอย่างเคร่งขรึม “พ่นก็ไม่ได้! หากพ่นจนของเสียหายก็ต้องเสียเงินซ่อม! หากพ่นใส่คนก็ยิ่งต้องเสียเงินชดใช้! คราวก่อนเจ้าพ่นไฟที่ภูเขาด้านหลังทีเดียว ค้างแตงกวาของผู้อาวุโสเวินก็พังหมด”
เสี่ยวเฮย “...ค้างแตงกวานั่นเดิมทีก็ไม่แข็งแรงอยู่แล้ว”
“จะแข็งแรงหรือไม่ไม่สำคัญ สำคัญที่พวกเราเสียเงินซ่อมไปแล้ว เงินซ่อมค้างแตงกวานั่นซื้อพุทราเคลือบน้ำตาลได้สิบไม้เชียวนะ เจ้าลองคำนวณดูเองสิว่าขาดทุนหรือไม่?”
แสงวูบหนึ่งฉายผ่านรูม่านตาสีทองของเสี่ยวเฮย ดูท่าคงกำลังคำนวณบัญชีอยู่ แม้ไม่แน่ว่าจะคำนวณเป็นก็ตาม