กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 218: การล้อมปราบยามเที่ยงคืน
พวกนางหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมามองข้า
“เหตุใดพวกเจ้ามาทีไรก็เอาแต่ตามหาศิษย์พี่ห้าของข้า?” ข้าถาม
หลายคนมองหน้ากันไปมา ราวกับกำลังผลักไสกันว่าใครจะเป็นคนเอ่ยปากก่อน
จากนั้นหลานซีซีก็เป็นฝ่ายกล่าวก่อน “ศิษย์พี่เสิ่นตรงเกินไป ทั้งยังเป็นคนคลั่งกระบี่ที่เย็นชาราวน้ำแข็ง คนเช่นนั้นคงมีเพียงศิษย์พี่หญิงใหญ่เท่านั้นที่ชอบ”
สตรีผู้บำเพ็ญอีกคนกล่าวว่า “ซูหนิงปากเสีย คราวก่อนข้านำผลไม้วิญญาณไปให้เขา เขากลับบอกว่า ‘ไม่สดพอ’ แต่พอข้าหันกลับไป ก็เห็นเขาแอบยอง ๆ แทะอยู่ตรงโคนกำแพง”
สตรีผู้บำเพ็ญอีกคนกล่าวว่า “เหยียนชวนไม่ได้ปากเสีย แต่คราวก่อนข้านำพืชโอสถวิญญาณไปให้เขาหนึ่งห่อ เขากลับเอาไปผัดกับอาหารทันที บอกว่า ‘กลิ่นยานี้หอมดี ใส่กับเนื้อวัวกำลังเหมาะ’ ตอนนั้นข้ายืนมองอยู่หน้าห้องครัวครึ่งค่อนวัน รู้สึกเหมือนตนเองมอบของให้คนที่ไม่เห็นค่าเลย”
หลานซีซีสรุปในท้ายที่สุดว่า “มู่หรงจั๋วนั่นแหละดีที่สุด ทั้งอ่อนโยนและรูปโฉมงดงาม ไม่เคยเลือกของหรือเรื่องมาก ทุกครั้งที่มอบของขวัญให้ เขาจะยิ้มรับ ยิ้มแล้วก็ยังกล่าวขอบคุณ พวกเราจึงเห็นพ้องต้องกันว่า เขาเป็นคนปกติเพียงคนเดียวของสำนักกระบี่สวรรค์”
ข้าพยักหน้า ในใจกระจ่างแล้ว
จากนั้นจึงเริ่มช่วยล้างมลทินให้เหล่าศิษย์พี่