บทที่ 152: ไม่ต้องต่อสู้แล้ว หันมาบำเพ็ญแขนงรอง

บทที่ 152: ไม่ต้องต่อสู้แล้ว หันมาบำเพ็ญแขนงรอง

วันรุ่งขึ้น

ข้าไม่ออกไปต่อสู้แล้ว

หลังจากฝึกร่างกายเสร็จ ข้าก็เริ่มเรียนวิชาจากเหล่าบรรพชน

แต่ละวันตารางเรียนแน่นขนัด ยุ่งยิ่งกว่าตอนอยู่สำนักกระบี่สวรรค์เสียอีก

— บรรพชนตระกูลโม่สอนวิถียันต์อาคมเป็นคนแรก

เขายืนอยู่หน้าโต๊ะ ล้วงกระดาษยันต์เปล่าออกมาหนึ่งปึกจากถุงเก็บสมบัติ ตามด้วยกล่องชาดแดงและพู่กันเขียนยันต์หนึ่งด้าม

“เริ่มจากแบบง่าย ๆ ก่อน ยันต์ช่วยเดินทาง”

เขาวาดลงบนกระดาษไม่กี่ขีด พู่กันพลิ้วไหวราวมังกรเลื้อยงูเลื้อย จบลงในคราเดียว

กระดาษยันต์สว่างวาบ อักขระบนกระดาษไหลเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต