บทที่ 149: เส้นทางเลื่อนขั้นของเจ้าถิ่นน้อยแห่งแดนรกร้าง

บทที่ 149: เส้นทางเลื่อนขั้นของเจ้าถิ่นน้อยแห่งแดนรกร้าง

ข้าถามพวกเขาว่ามีสมุดเล่มเล็กหรือไม่

บรรพชนทั้งแปดสบตากัน

แววตานั้นราวกับกำลังเขียนไว้ว่า: นางจะเอาสมุดไปทำอะไร? เขียนพินัยกรรม? เขียนบันทึกประจำวัน? วาดรูป? พับเครื่องบินกระดาษ?

แต่สุดท้ายก็ยังมอบให้ข้า

บรรพชนตระกูลโม่ควักสมุดเล่มหนึ่งขนาดเท่าฝ่ามือออกมา

ปกสมุดเป็นสีดำ ขอบมุมถูกเสียดสีจนกลายเป็นสีขาว

เขายื่นมันให้ข้า ข้ารับมาแล้วพลิกดูตั้งแต่หน้าแรกจนถึงหน้าสุดท้าย ทุกหน้าล้วนว่างเปล่า

“ไม่มีตัวหนังสือเลย” ข้ากล่าว

บรรพชนตระกูลโม่กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า: “ก็เพราะไม่มีตัวหนังสือ จึงเรียกว่าสมุด”