บทที่ 121: เมาท์มอยอีกหนึ่งเค่อก่อนศึก

บทที่ 121: เมาท์มอยอีกหนึ่งเค่อก่อนศึก

ในช่องแสดงความคิดเห็นเริ่มคึกคักขึ้นอีกครั้ง:

【ผู้บำเพ็ญพเนจรแห่งขุนเขา】——“สำนักกระบี่สวรรค์มีแค่แปดคนหรือ?”

【ผู้เก็บสมุนไพรวิญญาณแทนในแดนลับ】——“ทั้งสำนักมีเพียงสิบเอ็ดคน เจ้าสำนักเว่ยถูกไล่ล่าจนกลับมาไม่ได้ ส่วนฟู่เส่ากลับแดนมารไปแล้วก็ติดต่อไม่ได้ เด็กสามขวบครึ่งคนนั้นยังเล็กเกินไป ไม่เหมาะจะออกรบ”

【ผู้ซ่อนกายกลางสมุทร】——“แค่นี้เองหรือ? มีแปดคนแล้วจะไปรบอะไรได้?”

【นักพรตรุ่นเยาว์ผู้รวบรวมลมปราณ】——“แปดคนก็ยังเป็นหนึ่งในห้าสำนักใหญ่ ยืนแถวหน้าไว้ก่อน ย่อมไม่มีปัญหา”

【วาดยันต์อัญเชิญเทียนกัง】——“แม้คนจะน้อย แม้คนจะมาไม่ครบ แม้อาภรณ์จะไม่เหมือนกัน... แต่พวกเขาก็เป็นหนึ่งในห้าสำนักใหญ่จริงๆ”

คนทั้งแปดยืนประจำที่

ชายวัยกลางคนสามคนกับคนหนุ่มสาวที่กำลังรุ่งโรจน์อีกห้าคน

เวินจือหยาปักกระบี่ยักษ์ลงบนพื้น จิ่งหยวนจัดชายอาภรณ์เล็กน้อย ส่วนผู้อาวุโสวั่งจีขานนามพระพุทธคุณออกมาคำหนึ่ง