กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 107: เดาถูกแล้ว แต่ไม่กล้าพูด
เว่ยชางเสวียนแค่นเสียงหัวเราะเย็นเยียบ “รายงานอย่างนั้นหรือ? รายงานว่า ‘มีคนมาจับศิษย์สำนักเรา แต่จับไม่สำเร็จแล้วหนีไป’?”
“พวกเจ้าตรวจสอบแม้แต่ห้าเบาะแสยังไม่กระจ่าง แล้วจะให้รายงานอะไรกับพวกเจ้า?”
“อีกอย่าง พวกเจ้าไม่อนุญาตให้ข้าเข้าร่วมการสืบสวนมิใช่หรือ? แล้วข้าจะรายงานไปทำไม?”
“ต่อให้รายงานไป พวกเจ้าก็ไม่ให้ข้าสืบสวน แล้วความหมายของการรายงานคืออะไร? เพิ่มภาระงานให้พวกเจ้าหรือ?”
มีผู้หนึ่งไม่พอใจ เสียงดังออกมาจากช่องภาพช่องหนึ่ง
“เจ้าสำนักเว่ย คำพูดเช่นนั้นใช้ไม่ได้ พันธมิตรหมื่นเซียนเป็นสถานที่ที่ยึดถือกฎเกณฑ์ ไม่ว่าเกิดเหตุใดก็ต้องรายงาน นี่คือขั้นตอน หากไร้ขั้นตอนก็ไร้กฎระเบียบ หากไร้กฎระเบียบก็ไร้กฎเกณฑ์ หากไร้กฎเกณฑ์...”
“หุบปาก” เว่ยชางเสวียนตัดบท “เจ้ากำลังพูดวนไปวนมาหรือกำลังสวดมนต์? สวดได้ไพเราะน้อยกว่าเจ้าอาวาสเสียอีก”
ผู้นั้นพลันเงียบปาก