บทที่ 95: หมั่นโถวลูกที่ยี่สิบเอ็ด

บทที่ 95: หมั่นโถวลูกที่ยี่สิบเอ็ด

วันนี้ผู้ก่อไฟในโรงหลอมโอสถไม่ใช่สุนัขอ้าวเพลิงน้อย แต่เป็นเหยียนชวน

เขานั่งอยู่หน้าเตาหลอมโอสถ ควบคุมไฟอย่างตั้งใจ

เปลวเพลิงพวยพุ่งออกจากค่ายกลใต้เตา เลียผนังเตา ไล่เปลี่ยนสีจากแดงเป็นส้มแล้วเป็นเขียวครามอย่างมีจังหวะ

มือของเขาวางอยู่บนจานค่ายกลควบคุมไฟ ไม่เร่งรีบไม่เชื่องช้า ราวกับกำลังผัดอาหารจานใหญ่ที่ต้องอาศัยความอดทน

ผู้อาวุโสจิ่งหยวนถูมืออยู่ด้านข้าง ดวงตาเป็นประกาย ปากก็พึมพำไม่หยุด

“ตอนนั้นข้าหลอกล่อเจ้าออกมาจากสำนักเทพแห่งอาหาร ก็บอกไว้แล้วมิใช่หรือ ให้เจ้ามาเผาเตาหลอมโอสถที่สำนักกระบี่สวรรค์ ย่อมดูสูงส่งกว่าการเผาเตาทำอาหาร ข้าไม่ได้หลอกเจ้ากระมัง?”

เหยียนชวนพยักหน้า ทว่ามือยังมั่นคงไม่สั่นไหว