บทที่ 48: ราชันมารมีคำเชิญ

บทที่ 48: ราชันมารมีคำเชิญ

คือฝูเยี่ยน

เขายืนอยู่ท่ามกลางแสงรุ่งอรุณ สวมอาภรณ์สีดำและหน้ากากสีเงิน ชายเสื้อพลิ้วไหว

ด้านหลังมีขุนพลมารหลายคนติดตามมา แต่ละคนแผ่กลิ่นอายแข็งแกร่ง

เหล่าศิษย์พี่พลันตึงเครียดขึ้นมา

ผู้อาวุโสวั่งจีก้าวมาขวางตรงหน้าข้าอย่างแนบเนียน

มือของซูหนิงกุมด้ามกระบี่อยู่ ไม่สิ กระบี่ของเขาแหลกไปแล้ว ตอนนี้กำลังกุมฝักกระบี่เปล่า

เหยียนชวนกำกระบี่แผ่นประตูที่มีรอยร้าวในมือแน่นขึ้น

ดวงตาดอกท้อของมู่หรงจั๋วหรี่ลง แม้กระบี่จะไม่มีแล้ว แต่อานุภาพจะเสียไม่ได้

กู้เฉินกวงยัดสมุดเข้าอก เปิดมือทั้งสองข้างให้ว่าง แม้ไม่รู้ว่าจะทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร แต่อย่างน้อยยามหลบหนีก็ไม่ต้องคอยสะบัดสมุดทิ้ง