กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ระหว่างมื้อเช้า หลี่จือเหลียงรู้สึกราวกับนั่งอยู่บนพรมหนาม ทุกครั้งคราวก็สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบที่พุ่งเข้ามา
หลังดื่มน้ำแก้เมาค้างคำสุดท้ายหมด หลี่จือเหลียงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองทุกคนแวบหนึ่ง ก่อนจะทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาขยับเข้าไปใกล้ซังเหนี่ยวเหนี่ยว แล้วถามด้วยเสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนได้ยินว่า “พี่ใหญ่ซัง เมื่อคืนตอนฉันเมา ฉันทำอะไรเกินเลยไปหรือเปล่า?”