เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
เสียงดังสนั่นพลันแว่วมาจากในป่า ราวกับปลุกคนในห้วงฝันให้สะดุ้งตื่น เธอผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที
หมวกกันแดดบนศีรษะร่วงลงตามการเคลื่อนไหวของเธอ ตกลงบนแพไม้ไผ่ ก่อนจะกลิ้งตกน้ำไปในที่สุด
ดูเหมือนเธอจะยังตื่นไม่เต็มที่ บนใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มขาวผ่องจึงปรากฏแววงุนงงอยู่ชั่วขณะ
จากนั้นซังเหนี่ยวเหนี่ยวก็ตั้งสติได้ เธอโค้งตัวลงเล็กน้อย เอื้อมมือเก็บหมวกกันแดดขึ้นมา แล้วมองไปยังหลี่จือเหลียงที่ถือถังและสวมรองเท้าบูตกันน้ำอยู่ริมฝั่ง ก่อนจะยิ้มอย่างเกียจคร้าน “ใจเย็นหน่อย อย่าตื่นเต้นขนาดนั้น ระดับสูงสุดของการตกปลาคือการตกปลาแบบเจียงไท่กง ปลาที่เต็มใจก็จะมาติดเบ็ดเอง คนหนุ่ม วิสัยทัศน์ของนายยังไม่กว้างพอ ใจร้อนไปนิด”
เธอทำท่าราวกับคนแก่คร่ำครึ ทว่าน้ำเสียงกลับอ่อนหวานนุ่มนวลดุจสำเนียงอู๋ แถมยังใสกังวานน่าฟัง
ต้นไม้ที่ไรต์อยู่ห่างจากลำธารเล็ก ๆ ตรงข้ามไปเพียงแปดหรือเก้าเมตรเท่านั้น