กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
ซังเหนี่ยวเหนี่ยววางใจในความเป็นสุภาพบุรุษของใครบางคนเป็นอย่างมาก เธอหลับยาวจนฟ้าสาง จงเฮ่อกับตี๋จื่อซิงตื่นกันหมดแล้ว แต่เธอยังคงหลับอยู่
จงเฮ่อนั่งอยู่บนเตียง เหลือบมองตี๋จื่อซิงที่กำลังหาวอยู่ข้าง ๆ ก่อนลดเสียงลงแล้วพูดเบา ๆ ว่า “ไปล้างหน้าแปรงฟันเองได้ไหม?”
“ได้” ตี๋จื่อซิงพยักหน้า เสียงของเด็กที่เพิ่งตื่นนอนฟังดูอ่อนใสอย่างยิ่ง
ถ้าซังเหนี่ยวเหนี่ยวได้ยินเข้า เธอต้องร้องออกมาแน่ ๆ ว่าน่ารักเกินไปแล้ว
จงเฮ่อยังคงเฉยเมย เขาอุ้มตี๋จื่อซิงลงจากเตียงด้วยมือข้างเดียว “ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วก็อย่าส่งเสียงรบกวนเธอ รีบออกมาเอง”