กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หลังถูกรังเกียจเข้าให้ จงเฮ่อก็เงียบลง เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างโต๊ะอาหารโดยไม่พูดอะไร พลางมองซังเหนี่ยวเหนี่ยวที่กำลังวุ่นทำเค้กอยู่ในห้องครัว จากนั้นก็เปิดบัญชีสมองกลของเว่ยซ่านขึ้นมา [ต่อไปนายอย่าสอนอะไรอีกเลย”
เว่ยซ่าน: [หืม? ทำไมล่ะ?”
จงเฮ่อ: [พูดเรื่อยเปื่อย”