เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จารึกนภา
หม่าเอ่อร์เซียพูดพลางมองซังเหนี่ยวเหนี่ยวที่ดูบอบบางน่าทะนุถนอมตรงหน้า ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคันยุบยิบในใจจนแทบทนไม่ไหว
หากแกล้งเธอจนร้องไห้ ภาพนั้นจะเป็นอย่างไรกันนะ?
แค่คิดเขาก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ดวงตาคู่นั้นยังเปล่งประกายแห่งความมั่นใจว่าจะต้องได้เธอมาครอบครอง
“ไม่เอา คุณน่าเกลียดมาก!” ซังเหนี่ยวเหนี่ยวมองหม่าเอ่อร์เซียด้วยสีหน้ารังเกียจ น้ำเสียงนุ่มนิ่มเจือความมึนเมาอยู่หลายส่วน “ถ้าเล่นกับคุณ ฉันคงคลื่นไส้จนกินอะไรไม่ลง”
เธอพูดความจริงออกมาตรง ๆ แล้วหันหลังเตรียมจะเดินจากไป
สีหน้าของหม่าเอ่อร์เซียพลันน่าเกลียดขึ้นมา ยังไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน เขาก้าวพรวดเข้ามาคว้ามือซังเหนี่ยวเหนี่ยวไว้แล้วพูดอย่างโหดเหี้ยม “ฉันพูดกับเธอดี ๆ อย่าทำเป็นไม่รู้จักรับน้ำใจแล้วต้องให้ใช้กำลัง เธอควรถือเป็นเกียรติที่ฉันถูกใจเธอ คืนนี้เธอจะเล่นก็ต้องเล่น ไม่เล่นก็ต้องเล่น”
ในเวลานี้ จงเฮ่อเพิ่งออกจากท่าเรือยานอวกาศและขึ้นยานบิน ก็ได้ยินบทสนทนาที่ส่งผ่านสมองกลมา แววตาของเขาพลันเย็นเยียบลง